راه های اکسیژن درمانی در نوزادان

اکسیژن درمانی در نوزادان

اکسیژن درمانی روشی برای انتقال اکسیژن با غلظت و فشار بالاتر از اتمسفر به بیمار است. زمانی که اکسیژن مورد نیاز بیمار به دلایل فیزیکی و جسمانی تامین نمی شود، شیوه های دریافت اکسیژن با استفاده از دستگاه اکسیژن ساز در اولویت قرار می گیرد. اکسیژن درمانی در نوزادان یکی از مهم ترین اقدامات پزشکی است که در مراکز درمانی و زیر نظر پزشک متخصص انجام می شود. نوزادانی که نیاز به دریافت اکسیژن دارند، در بخش های ویژه بیمارستانی بستری می شوند.

اکسیژن درمانی در نوزادان با انکوباتور

در این شیوه نوزاد داخل دستگاه انکوباتور قرار گرفته و اکسیژن ورودی به داخل دستگاه انکوباتور بر اساس شرایط هر نوزاد تنظیم می شود. به طور معمول ورودی اکسیزن به انکوباتور بین 1 تا 7 لیتر متغیر می باشد. در این شیوه کادر پرستاری اقدامات لازم برای اجتناب از برخورد اکسیژن مستقیم به بدن نوزاد را لحاظ می کنند.

اکسیژن درمانی در نوزادان با ماسک

ماسک ساده روی بینی و دهان نوزاد قرار گرفته و اکسیژن مورد نیاز را به بیمار انتقال می دهد. با توجه به شرایط نوزاد انتقال اکسیژن بین 5 تا 7 لیتر در دقیقه خواهد بود. دستگاه اکسیژن ساز منبع اصلی تامین اکسیژن برای انتقال به نوزاد است. نوزادان نارس تحت درمان با دستگاه کمک تنفسی در بیمارستان قرار می گیرند.

اکسیژن درمانی در نوزادان با CPAP

نوزادان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی خفیف تا متوسط تحت درمان با دستگاه سی پپ قرار می گیرند. در این نوزادان تنفس به صورت خود به خود انجام شده و دستگاه سی پپ نوزادی، فشار مناسب را برای باز کردن راه های تنفس بیمار ارسال می کند.

اکسیژن درمانی در نوزادان با لوله تنفسی

چنانچه با اقدامات صورت گرفته، راه های تنفس کودک باز نشد از درمان های تخصصی تر استفاده می شود. برای ایجاد سهولت در ساکشن و رفع انسداد تنفسی، لوله تنفسی توسط پزشک در نوزاد استفاده می شود. جهت اجتناب از اکسیژن رسانی بیش از حد، میزان اکسیژن از قبل مشخص می شود.

اکسیژن درمانی در نوزادان نارس کمتر از ۲۷ تا 30 هفته یک درمان ضروری است. نوزادان دارای مشکل تنفسی تا بهبودی کامل در بیمارستان بستری شده و در صورت از بین رفتن علائم بیماری ترخیص خواهند شد.

دیدگاهتان را بنویسید